Magnolia Grandiflora (zimozielona)

Magnolia wielkokwiatowa, czyli grandiflora (Magnolia grandiflora), to zimozielone drzewo osiągające do 30 m wysokości w tropikach (pień o średnicy do 1,4 m), do 20 m w klimacie subtropikalnym, a w umiarkowanych strefach dochodzi do 5 m. Ma szerokopiramidalną koronę z gęstymi liśćmi, które wystają we wszystkie strony. Liście są szerokolancetowate, grube, gładkie i błyszczące, z wierzchu ciemnozielone, od spodu żółtobrązowe, rzadziej jasnozielone i lekko owłosione. Długość liścia może osiągnąć do 25 cm, a szerokość do 12 cm.

Mlecznobiałe, kielichowate kwiaty na końcach pędów są pojedyncze, osiągają średnicę do 25 cm. Płatków jest 6-12, o szerokości do 5 cm. Centralny słupek kwiatu jest fioletowo-purpurowy z żółtymi pręcikami, wśród których często buszują pszczoły, mimo że zapylanie magnolii odbywa się za pomocą chrząszczy jeszcze przed rozkwitnięciem płatków. Magnolia kwitnie od maja do października, czasem nawet do listopada, wydzielając intensywny i trudny do opisania zapach. Na nasłonecznionej, południowej stronie drzewa kwiaty pojawiają się jako pierwsze. Kwiaty tej magnolii odkryto w skamieniałościach z okresu jurajskiego, co czyni ją jednym z najstarszych gatunków roślin na Ziemi.

Owocuje w październiku, tworząc rdzawobrązowe „szyszki” o długości do 10 cm z widocznymi wiśniowoczerwonymi nasionami, co nadaje drzewu dodatkowej dekoracyjności. Czerwony kolor nasion pochodzi od elastycznej zewnętrznej powłoki – sarkotesty, która chroni nasiona przed wysychaniem. Same nasiona są czarne. Magnolia jest rośliną trującą.